Benim Dünyam...

aşığım aşık.....kör kütük aşık.....

2007-07-11T15:19:00.000+03:00

aylar geçti, ben değiştim, beklentilerim, değerlerim, önceliklerim değişti... giyim tarzım bile değişti. Değiştim çok değiştim....kendimi yaşamak yerine onu yaşar oldum, böyle yaşamayı çok ama çok sevdim.... onu düşünmek, onu yaşamak, onun için yaşamak.... tarifsiz bir şey.

18 yaşımda ilk kez birine gerçekten aşık olduğum zaman(ozaman aşkım idi şimdi eşim oldu) yaşamıştım benzer duyguları... o zamanlar gençliğin de verdiği heyecan mı desem... bambaşka dünyalardaydım... adımlarımı uçarcasına atıyordum onsuz geçen zaman çabuk geçsin diye gecem gündüzüm hep onu düşünmekle geçer olmuştu.. aşıktım işte aşık... ve onunla yaşamak, benim için vazgeçilmezdi... sonra yıllar geçti büyüdüm, büyüdük... o günün aşkı, tutkusu dönüştü...sevgiye, alışkanlığa dönüştü belkide....

Şimdi anne olunca o duygularım yine yeşerdi. şimdi yine aşığım, hem de delicesine... bu seferki aşk daha bir başka, karşılık beklemeyen bir aşk. tarifsiz bir aşk. onun için nefes almak, onun için yaşamak, onunla yaşamak, adeta onu yaşamak.... bana bu tutkuyu yaşattığın için bebeğim çok teşekkür ederim..... iyiki hayatıma, hayatımıza girdin.... iyiki varsın...

Tek dileğim bu duygu fırtınası hiç bitmesin... ben böyle çok ama çok mutluyum....

anneyim ben anneee

2007-04-30T14:31:00.000+03:00

annelik; kalbimizin, bedenimizin dışında da atması demekmiş meğer...
artık ben yok o var sadece o.
www.ilsuyaman.blogspot.com

2007-03-01T05:43:00.000+02:00

uzun zaman oldu... yazmayı da, paylaşmayı da unutmuşum.. bu arada neler neler yaşamışım... bir kere anne olma yolunda oldukça yol kat etmişim... bugün itibari ile 18 günüm kaldı İlsu'cuğuma kavuşmaya... takdir edersiniz ki başka bir şey düşünemez oldum. Hoş düne kadar hala bir fiil çalışıyordum. bana kalsa daha da çalışırdım ama çevreden çok baskı gelmeye başladı yeter git evinde artık diye... halbuki anlamıyorlar beni. evde kalmak demek kurmak demek, bol bol doğum hikayeleri okuyup gereksiz panikler yaşamak demek, olmayan belirtileri varmış gibi hissemek sonra da çevreyi huzursuz etmek demek benim için. Halbuki işyerinde bir koşturmaca ile geçiyor ki gün eve geldiğimde yorgun ama mutlu oluyorum. neyse olmuşla ölmüşe çare yok derler... izne çıktık birkere...

yazmadığım süre boyunca "neler oldu"ya gelince amannn boşver... olanlar oldu işte yaşandı bitti.. ha pardon ya ben anılarımı da yazacaktım değil mi.. hmmm... anlaşalım hadi geçmişi boşverin bundan sonra yaşayacaklarımı paylaşayım olur mu?.... şiştim şiştim koca balon oldum. şu ana kadar 19 kilo aldım böööööööööööö. aslında 20yi aşmıştım bir ara ama son bir haftada kilo verdim ...... bebeğim de 2800 gr. olmuş (24 şubat itibari ile) NST her ne kadar temiz çıktıysa da ben doğum hazırlıklarının yani kasılmalarımın başladığını iddia ediyorum hala... kasılmalarım talihsiz bir şekilde NST ye denk gelmiyor o kadar :). şaka bir yana benim tüm derdim doğumu normal yapabilmek... sezeryan istemiyorum. hiç de istemedim niye ise şu anda kabusum oldu bu olay... ben o heyecanı yaşamak koştura koştura hastaneye gitmek, beklemek doğumu her anı ile yaşamak, içime sindirmek istiyorum. yahu 9 ay gece gündüz birlikte yaşamışım bebeğimle, kimseler ile paylaşmadığım en özel anlarımı bile paylaşmışım, bütünleşmişim onunla, kendim kadar yakın olmuş bana, eh bu kadar özel bir ilişkinin arkasından ona kavuşma anını da doyasıya sindirmek hakkım değil mi.....

benim postlarımdan ümidini kesenlere sesleniyorum. işte buradayım... hergün yazmasam da hergün sizi takip ediyorum. etmeye de devam edeceğim... bu arada sözüm o malum kişiye... bebeğime arkadaş gelsin istiyorum ona göre...........

pembişim 32. haftasını da geride bıraktı

2007-01-22T11:30:00.000+02:00

Prensesim 2 kilosunu doldurmuş kocaman bir kız olmuş artık. Babasını tanıyanlar tıpkısının aynısı diyor... eh bence de öyle...
hık demiş sanki....burun, alın.... bi yanaklar bana benziyor galiba :) tombik tombik :))))

İlsu koyduk adını.. ülkenin suyu, bereketi demekmiş...
Canım bebeğim, dilerim bu ülkeye adın gibi bereket getirirsin... bu ülkeye hayırlı bir evlat olursun...zor, çok zor şartlarda kurdu atalarımız bu ülkeyi, bizler iyisi ile kötüsü ile bu hale getirdik... sen ve senin neslin daha ileriye götürür inşallah...
bütün aile özlemle aramıza katılacağın günü bekliyoruz. ....
annen.

bir yılı daha geride bırakırken...

2006-12-29T12:33:00.000+02:00

Bana bir dost verdi Tanrı, iyi günümde de kötü günümde de yanımda bulduğum... ağladığımda güldüren, güldüğümde benimle birlikte gülen...., hediyelerin en değerlisi bu olsa gerek bu yıl da bana verilen... çok tatlısın iyiki varsın kuzuş .

2006-12-04T11:58:00.000+02:00

Dün akşam ne zamandır bir araya gelemediğimiz amcalar, yengeler, yeğenler, kardeşler ablalar, enişteler , baldızlar, aile dostları, bir aradaydık. kaçıncı kezdir yediğim ıspanaklı köfteler yine bir harikaydı... her geçen gün ustalaşıyorsun kelebeğim....

... makamlı makamsız şarkılar, satılan - alınan maçlar...:) kader sayılarının yorumlanışı... benzerlikler, itiraflar... mükemmel hazırlanmış tatlılar tuzlular...flaşlar... anı sonsuzlaştıran video kayıtlarının teknoloji dostu televizyondan online izlenişi... poz vermeler....kilo ve bebek muhabbetleri... ailemizin gururu geleceğin milli yüzücü adayımız, ailemizin en küçüğü(şimdilik)...

Herkesin elinde bir kamera, bu geceyi sonsuzluğa taşımak istercesine....

kızım bile çok sakin ve huzurluydu her bir taraftan farklı sesin geldiği o gürültülü ortamda... bir kaç ekisiğimiz vardı tabi ama olsun onlar da yanımızdaymış gibi andık birer birer...

kelebeğim bu güzel gece için teşekkürler... hep böyle güzel günler geçirmek dileği ile...

kızım, babamız da olsaydı keşke bizimle değil mi.... olsun üzülme bir dahaki sefere....

misafir ağırlamak kolay değil hele hele ağır misafir olunca ağırlanan....

2006-11-13T13:36:00.000+02:00

bu kadar mı lezziz olur bir akşam çayı.... ee kardeşin yaparsa olur tabi. ne zahmetlerle hazırlanmış meğer... ne koşturmaca ile... değerini bilmek gerek değil mi kızım?... sen de mi sevdin yoksa teyzenin yaptıklarını ? aman da kıyamam sana... duydun mu teyzesi çok sevmiş bak kızım yemeklerini... yorulduğuna değdi yani...

şu elbiseden bana göre olanı yok mudur yaa.... ben kıskanırım valla.. ben de isterim..... kadifeden rengarenk çiçekler, desenler.. hele o patikleri yok mu...

ya sen gerçekten ordasın....

2006-10-27T13:25:00.000+03:00

Bebeğim benim,
oydu, değildi, yok yok oydu... yok ya bana öyle geldi... yok valla değil.. derken günlerden arefe ve ben oturdum koltuğa, doyasıya yaşadım seni.. her hareketini dinledim, hissettim...
artık elim karnıma yapışık yaşıyorum, her anı seninle paylaşmak için... sıcaklığını hissetmek, varlığınla güç kazanmak için.... iyiki varsın iyiki yanımdasın bebeğim.... annen.

hayata dair benim gerçeklerim....

2006-09-28T10:00:00.000+03:00

Seneca demiş ki "Ey hayat! Ölüme şükret, seni, onun yüzünden seviyorum."
yoksa yani sevilecek yanı yok bu hayatın....

Bugünlerde özüme döndüm yine, karamsar, bardağı boş gören gerçek ülkem... yaşam dolu neşeli insanlara kaptırdığım zaman kendimi... bir süre etkisinde kalıyorum ama başbaşa kaldığım zaman kendimle, özüme dönüveriyorum bir anda.... sorgulamak lazım bazen hayatı, ne için, kimin için diye....cevabın "kendin için" ise diyecek yok tabii ki ama değilse, işte ozaman beklentiler, hayal kırıkları, umutlar, umutsuzluklar sıralanıyor kapına.... benim için hayat çoğu zaman kendim için değil maalesef.
Çok saygı duyduğum bir zat der ki "boş geç". Geç, geç de öyle demekle olmuyor işte... söz ağızdan çıkarken beyin onu algılayamıyor çoğu zaman. takıyor, sorguluyor, kurguluyor, yorumluyor, üüüüfff bambaşka anlamlar çıkarıyor.... sonrasında çık çıkabilirsen içinden.....

Hoşgeldin blog dünyasına....

2006-08-23T09:43:00.000+03:00

Bu sabah her zaman olduğu gibi bilgisayarımı açtım önce kelebeğimin sonra Kuzuşişin sitelerine baktım güncellemişler mi diye ( yazılarını okumayı dört gözle bekliyorum her gün :) ) ha pardon unutuyordum bir de sevgili Ayşegül'ün pardon zeynep'in sitesini açtım.

sonra rutin olarak e posta mesajlarımı kontrol ettim. ve çok şaşırtıcı bir mesaj karşıma çıktı. Bir iş arkadaşım ( sitesinde de ifade ettiği üzere aynı iş yerinde değiliz ama yılda 2-3 kez görüşüyoruz ve sık sık da e-posta mesajı gönderiyoruz birbirimize) dan gelen mesaj beni hem şaşırttı hem sevindirdi hem duygulandırdı....

Kuzuşiş sayesinde tanıştığım blog dünyasına ilk adım attığımda bazı arkadaşlarıma ilk heyecan olsa gerek sitemin adresini vermiştim. Bugün sevinçle öğreniyorum ki, blog tutkunluğu hızla yayılıyor.... Sevgili arkadaşım hoş geldin blog dünyasına....sık kullananlar listesinde keyifle takip edeceğim bir site daha ekleme heyecanını bana tattırdığın için teşekkürler....

İşte yakaladığımız balıklar

2006-08-21T14:57:00.000+03:00

Bitkinlik, sıcak ve yürüyüş....

2006-08-15T09:41:00.000+03:00

Tatil yaptık diye dinlendik, kendimize geldik sananlar yanılıyorlar, İstanbul'a vardığımız dakikadan beri bir yorgunluk, bitkinlik, bir halsizlik ki sormayın gitsin... hele hele tatil sonrası yaşanan pazartesi sendromu da buna eklenince hayat çekilmez oldu. Tüm bunların üzerine, Babamız her akşam 1 saat yürüyüş yapılacak diye diretince bebişle hal mal kalmadı bende.... dün akşam yürümekten yırtmak için yapmadığımız numara kalmadı ama işe yaramadı. bebiş karnıma kramplar soktu yürümemek için, ben tansiyonumun düştüğünden halimin olmadığından yakındım ama nafile ...

Sonuç: Ancak 25 dk yürümeyi başarabilmenin sonunda, sürekli esneyen, her tarafı ağrıyan, araba, iş yol demeden uyuklayan bir pestil.

Belki bu akşam yırtarız bebiş ne dersin :) ......

tatil :balık-deniz-güneş...

2006-08-14T10:02:00.000+03:00

hiç bitmese şu tatillerr...
bir de bulanmasa mideler...

iki haftalık bir uzaklaşma çok iyi geldi vallahi... insanı günbegün boğan İstanbul'dan, iş dünyasının yoğun koşturmaca temposundan, yönetilen zamandan... herşeyden uzak bir zaman...
Her tatilimizde farklı bir şey yapmayı alışkanlık haline getirdik bu sefer de büyük balık avına çıkmayı hedefledik. http://www.deepfishing.com Gerçi deniz bu sefer bize cömert davranmadı ama olsun bir dahaki sefere...
Ben bebişle 5 palamut( bunun 3ünü denize geri verdik.)babamız da 2 palamut bir yavru akya-ki onu da denize geri verdik- bir lambuka ve bir de balon balığı yakaladı. Lambuka ilginç bir balık denizden ilk çıktığında turkuaz ağırlıklı bir rengi var sırtı da altın renginde. Yöre insanları lahosu çok lezzetli bulmasa da, dalyan balığı yiyen ve deniz balığına hasret kalan bizler için çok da güzel bir tadı var. (ben bebiş izin vermediği için yiyemedim tadına bakmakla yetindim ama olsun ne yapalım...)

Balık avımız heyecanlı keyifli bir okadar da yorucuydu. av sırasında hüzünlü anlar da yaşandı...
Ürktüğü zaman balon gibi şişen balon balığı, avın en heyecanlı bölümünde alakasız bir şekilde rapalamıza saldırdı biz akya yakaladık diye heyecan içinde oltamızı çekerken bir de ne görelim komik ve bir o kadar tipsiz bir balık karşımızda çırpınıyor. Eti zehirli olduğu için ve asıl yakalamak istediğimiz balık o olmadığı için denize geri bırakmaya çok çalıştık ama kancalar öyle bir dolanmış ve dişleri öyle keskindi ki kurtarma operasyonumuz balığın, Zafer'in elini ısırıp kanatması ile son buldu. Zafer can havli ile balığı savurunca, balık rapalamızla birlikte denizin derinliklerine gömüldü...üzgünüz balon balığı... acele etmeseydin heyecan yapmasaydın kurtaracaktık seni de Zafer'in elini de.....

Yakaladığımız palamutları akya için yem yapıp özel bir av takımı ile denize bırakma denememiz de malesef başarızlıkla sonuçlandı. iki günde toplam 4 akya avlama denememiz balıkların bizden daha akıllı ve güçlü çıkması ile hüsranla sonuçlandı. her biri elimden büyük palamutları ve palamutlara takılı nerdeyse 10 cm uzunluğunda kancaları hiç uğraşmadan anında koparan akyalar bize yüzlerini göstermedi... ne yapalım artık bir dahaki sefere....

boyundan büyük sesler çıkartıyor bizimki...

2006-07-29T13:07:00.000+03:00

küt, küt, küt.... 6.3 mm boyunda miniminnacık ama çıkardığı sesi duysanız koca adam sanırsınız... bizim bebiş bugün yine şaşırttı bizi.... daha 1 hafta önce görünmüyordu bile 1 haftada bir boylanmış bir serpilmiş..... koca adam olmuş :)) ilk kez kalp atışlarını dinledik, inanılmazdııı. muhteşem, olağanüstü, tarifi imkansız bir duygu....
Babamız aslında akşam rüyasında görmüş bebişi.. sabah uyandığımızda " ben bebişi gördüm rüyamda, kalbi küt küt atıyordu" dedi. Anlatırken öyle tatlıydı ki, yüzünde bir mutluluk bir huzur vardı...

İçimde dakikada 100 ün üzerinde atan bir patırtı ile yaşıyorum artık... küt küt küt...

23 Temmuz....

2006-07-24T12:13:00.000+03:00

Bir yaz aşkıydı önce, sonra aşk romanı oldu.... 6 yıldır her sayfası gün be gün yazılan, yaşayan bir roman...acısı ile tatlısı ile....

Bizi bilenler bilir bir 23 takıntısı vardır bizde, yıllardır sürer gider..... her ayın 23'ü güller günüdür bizde. Bu seferkinde de olduğu gibi....Ama bu seferki 23'ümüz biraz farklı biraz daha kalabalık geçti... geçecek.... artık bundan sonra 2 değil 3 kişi kutlayacağız güller günümüzü..... biri kırmızı biri pembe biri beyaz olsun.
Pembesi benim, kırmızısı sevgilimin, masumiyetin saflığın simgesi olan beyaz da bebişimizin olsun.... güller günümüz, ay dönümümüz, yıldönümümüz kutlu olsun...keyfimiz hep yerinde olsun, sevdiklerimiz hep bizimle olsun, olsun... olsun.....

Yeni Başlangıçlar...

2006-07-17T10:08:00.000+03:00

bir anda ne kadar değişebiliyor hayat...
beklentiler, değerler, öncelikler... herşey....
Bugün tam 5 haftadır birlikteyiz 2 milimetre bile olmayan bebeğimle :)
Minik olduğuna bakmayın daha şimdiden kalbi var. Küt küt atıyor(muş).
Aramıza katıldığını ilk öğrendiğimde önce güldüm kahkahalarla, sonra ağlamaya başladım hıçkırıklarla... ama kendimi toparladığımda tek hissettiğim; mutluluk ve huzur oldu. Artık daha bir dikkat etmem lazım kendime / kendimize...
5 haftada daha bir büyüdüm, olgunlaştım.
Demiştim ya, taa anılarımı tutmaya başladığım ilk gün; hayat süprizlerle dolu hergün insana bir şeyler öğretiyor diye.. ve bir dilekte bulunmuştum hani, hayat herkese zamanı geldiğinde hoş süprizler sunsun diye...Teşekkürler....sonsuz teşekkürler.....zamanında gelen bu hoş haber için teşekkürler....

TATİLLLLL

2006-07-06T15:08:00.001+03:00

tatil istiyorum tatillll. Na çalışmak ve na erken kalkmak istiyorum. Hani herkesin"dumur" olduğu bir zaman dilimi vardır ya, kimi asla unutmayacağına inandığı şeyleri unutur :), leylaa olur, kimi de benim gibi dosyalara , raporlara bakar, bakar, bakar ama aklı başka yerlerde olduğu için sadece boş bakar :) işte böyle anlarda bilin ki kişinin tatile ihtiyacı vardır. Benim olduğu gibi..

Bana kalsa yine kaçkarlara kaçalım derim. Denizini, havasını, suyunu, yeşilini içimize, tüm hücrelerimize çekelim derim. Ama Kocam, "kene vardır oralarda"diyerek gözümü korkutarak, beni bu sevdamdan vazgeçirmek istemekte..
Peki sevgilim, her ne kadar çok ama çok -mızz- istesem de oralara gitmeyi, senin tercihine de razıyım yeterki tatil olsun, TATİLLLL.......

yaz geldi,
bahar geldi,
oy açtı yeşil yapraklar.....
yaz geldi,
bahar geldi,
oy açtı yeşil yapraklar.....

ben sana doyamadım,
doysun kara topraklar...
ben sana doyamadım, ben sana doyamadım,
doysun kara, doysun kara, doysun kara topraklar......

der şair...(Nur içinde yatsın Kazım Koyuncu)

reçel mevsimi geldi....

2006-07-04T10:45:00.000+03:00

Reçellerrr,
Yaz geldi, kavanoz kavanoz reçel yapma mevsimi açıldı. bahçelerde yenmeye yetişmeyen çeşit çeşit meyveler ziyan olmasın diye tencerelere girdi....
kayısı, çilek, vişne ve daha neler neler... Anneler sağolsun, çocuklar çalışıyor, ihtiyaçları vardır diye düşünüp kavanozlar dolusu reçeller yapmasa bizim hazır alıp da yiyeceğimiz yok. hele hele yapacağımız hiç yok. daha doğrusu yoktu bugüne kadar. bu yaz bana ne oldu bilinmez hamaratlığım tuttu. Geçenlerde, bahçeden toplanmış taze hormonsuz tarla çileklerinden reçel benzeri bir "şey" yapmayı başardım. benzeri diyorum çünkü reçelden çok kompostoyu andıran bol taneli ve mis gibi çilek kokulu bir "şey"di. Balıkesirden gelme yumuşak tap taze süt kokan kremsi peynirin üzerinde akıttınız mı o "şey"i bir dilim yetmez olur dilimlerin sayısı unutulur... reçel niyetine yersiniz "şey"i çünkü siz yapmışsınızdır ve o el emeğini atmaya kıyamazsınız. önemli olan tadı değil midir ? kıvamı tutmazsa tutmasın... Reçel gibi reçel isterse canınız, anneler sağolsun

Derinden mi yüksekten mi korkar insan?

2006-06-27T12:48:00.000+03:00

yüksekten değil de derinden korkar mı insan... korkarmış meğer :)
Hafta sonu Saros- ibrice limanındaydık. Dalgıçların kamp kurduğu, denizin insanlığa güzelliği sunduğu yerde...

bir yanda kayalıkların arasından güneşlenmeye çıkan yengeçler, öbür yanda, insanı dost görüp kendini sevdirmek için neredeyse karaya çıkacakmış gibi oynaşan balıklar... bir kaçamak yaptık biz İstanbul'un keşmekeş sıcak yapışkan havasından uzakta... bulutun görmeye izin verdiği sürece güneşi gördük, denizin bizi kabul ettiği sürece serinledik bu hafta sonu..

Sonsuz bir karanlığa dönüşerek derinleşen denizi görene kadar kıyıdan seyretmek balıkları büyüleyiciydi.Ama sonrasında tarifi zor bir korku kaplıyor insanı. soruyorum kendime yükseklik mi derinlik mi asıl insanı ürperten... ben bugüne kadar yüksekten de aşağıya baktım aşağıdan da yukarıya.. ama derinlik kavramını bir an burada, denizin sonsuz derinlikte seni yuttuğu yerde farkettim ve gördüm ki yükseklik değil de derinlikmiş insanı ürperten.

Sarozun bize sunduğu güzelliklere doyunca, batı Trakya'nın güney batısındaki en uç noktaya bi gidelim dedik. Enez'e gittik. Geçmişi M.Ö. 7500 yıl öncesine dayanan bir yerleşim bölgesi Enez. hani Mehmet Akif ne güzel anlatır ya mısralarında .... Bastığın yerleri toprak diyerek geçme, tanı, düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı... Enez kalesinde bu mısralar sanki dizelerden çıkmış adeta karşımıza dikilmiş gibiydi. bastığımız her yerden tarih fışkırıyordu...zaten her karışı öyle değil mi bu vatan toprağının.....
günümüzü Meriç nehrinin çizdiği sınıra kadar giderek ve bir adım ötede duran Avrupa toprağına selam göndererek noktaladık.

birbirinizi birbirinize mutlu emanet ettik. hep öyle kalmanızı dilerim

2006-06-14T11:38:00.000+03:00

mutluluk, sevgi, bağlılık ve saygı hep onlarla olsun tanrım... hiç peşlerini bırakmasın....

Seni Unutmayacağız

2006-06-06T10:15:00.000+03:00

Seni Unutmayacağız Amcacığım...

Besim Genç

Kınalı Gelinim

2006-06-02T10:37:00.000+03:00

Hepimizin duyduğunda gözleri dolduğu o eşsiz türkü "Yüksek Yüksek Tepeler"Bu sefer bizi güldürdü de güldürdü. Ah be kınalım, güle güle de bu tören yapılmaz ki, insan usulen de olsa ağlar. :).

30 Mayıs akşamı benim kelebeğimin kına gecesi vardı. Aslında iki kardeş hiç haz etmeyiz böylesi törenlerden ama biricik Anneannemiz'in "bu evde gidecek hiç kız kalmadı, benim anamdan yadigar Bindallıyı kim giyecek" diye hatır bırakması tüm prensiplerimizi alt üst etti. Zavallı Annem 6 yıl önce evlilik hazırlığı yaparak tek tecrübe edindiği bende böyle bir merasim yaşamadığı için ve kendisi de zamanında Kına gecesi yapmadığı için"ben anama mı çekmişim ne :)" panik içinde günlerce sağdan soldan bilgi edindi. Meğer herkesin de geleneği farklıymış Dünürü başka bir merasim anlatır, komşuları başka, akrabalar, dostlar başka...

En çok kabul göreni kendimizce kurguladık. Tabi burada bizim ufaklığın arkadaşlarının hakkını yememek gerek. Kızlar olaya el koyunca herşey tıkır tıkır işledi. kurgumuz şöyleydi;

"yüksek yüksek tepeler" türküsü ile kına dolu tepsi ile ben şaşkınlık içinde salondan içeri girdim. mumlar eşliğinde içeri gelen bindallı gelinimiz salonun ortasındaki sandalyeye oturdu. Bir yandan o ağlatan eşsiz türkü kulaklarda yankılanırken mumları tutan kızlar gelinimizin çevresinde döndü de durdu. Meğer gelin ağlamadan kına yakılmazmış. eh bizimkinin de güleceği tuttu mu. Türküler söylendi ağıtlar yakıldı yok yok . bizim kızda "tık" yok. en sonunda ağladı ama gülmekten... olsun dedik ağladı ya önemli olan o (bizimki duygulandığı için ağladığını söylediyse de pek inanan olmadı :) ) sonra kınalar yakıldı. Herkesi aldı bir şekilli kına yakma derdi. havalarda yalancı dövme kalıpları uçuşurken herkes kendince bir şekil verdi kınasına. sonrası malum, sanki bir ömrün kurtlarını bir gecede attık. oynadık da oynadık. Ben ki kendi düğünümde bile oyanamak için kokteyl formatını seçmişim, o gece tüm olmazlarımı oldurdum. bi horon edemedim işte o içimde kaldı. Bir laz kızı olarak en kısa zamanda bu horonu etmeyi de tepmeyi de öğrenmem şart oldu.

Sevgiyle kalın...

Arıza çıkartmak/mız olmak biz kadınların kaderi mi ?

2006-03-17T17:24:00.000+02:00

Kadınlar ahhh şu kadınlar.

Kuzuşiş, sitesinde kadınların mız halinden bahsediyor.

(merak edenler sitede 7 Mart 2006 tarih ve "arıza çıkartmak ya da mız" başlıklı yazıyı okuyabilirler : http://www.skinlesschild.blogspot.com/ )

Yahu bu görüşe katılmamak naaa mümkün. Kuzuşiş soruyor sitesinde: hiç durup dururken kavga çıkartmak istiyormusun diye :) utanarak sıkılarak ama itiraf edebilmenin gururunu yaşayarak EVVETTT diyorum. Evet bazen yarı depresif bir ruh hali ile ( bazen mi :)) kıh kıh şuna sıklıkla desek? ) canım kavga çıkartmak istiyor ve bundan mazoşist bir zevk de alıyorum.

Ama valla, gerçekten bakın inanın ki, biz kadınlar mız yapmak için özel bir çaba sarfetmiyoruz. Bu bizim doğamızda var. Bir şeyler çok iyi gidiyorken, bir iç ses çıkıp bizi ele geçiriyor ve arıza çıkartmak üzere beynimizi programlıyor, herşey olup bittikten sonra kendimize geldiğimizde , dank ediyor ve "ben ne yaptımmm" diye pişmanları oynuyoruz. Ama iş işten geçmiş gitmiş oluyor.

Dün, günlerdir görmediğim ve çok özlediğim anneanneme gittim. İstanbul'un her tarafında kazı yapılan delik dolu yollarında taksi ve minibüs şoförleri ile boğuşurken yanı başımda kornasına sonuna kadar basarak adeta kıyameti kopartan bir kadın şoför ile karşı karşıya geldim. Aman allahım bu ne şiddet bu celal yarabbim gören çok muhterem hanımefendinin ayağına falan bastık zannedecek. halbuki yaptığım tek şey önüne geçmek. Sen misin bana korna çalan dedim pardon ben demedim içimdeki arıza hali dedi :). çektim önüne tam arabasan inip arıza çıkartacaktım ki, birden durdum, yolun ortasında kapattım kontağı, döndüm arkama ve onu izlemeye başladım. Allahım bu ne kızgınlık, arabanın içinden bana ne söylemler anlatamam. Anlatamam çünkü duymadım:))). Eh o arabasının içinde ben arabamın içindeyim duymam imkansız ama yüz ifadesi ve dudak hareketlerinden pek de keyifli olmadığı ortada. Bir süre öylece ona baktım sonra kendime geldiğimde ona gülümseyerek arabayı çalıştırıp yoluma devam ettim. Hayatımda ilk defa böyle bir tepkiye pasif kalarak karşı tarafın deşarj olmasını beklemeyi tercih ettim. Oldukça da keyif aldım :)) sonra kendime şu soruyu sordum: Acaba biz kadınlar, arıza yapma güdümüzü kontrol edebilme gücüne sahip olabilir miyiz ki ?

Bir müjdem var size...

2006-03-04T19:15:00.000+02:00

Uzun upuzuun bir aradan sonra tekrar merhaba. Bir süre yazamadım, yazacak bir şey bulamadığımdan değil elbet, yazmak istemediğimden.... Bugünlerde iş yoğunluğu günlük koşturmaca ile geçiyor günler.

Bu koşturmaca içinde bir müjde vermeden geçemeyeceğim kara kışı sevmeyenlere... Mimozalar, evet sapsarı mis kokulu mimozalar görmeye başladım yollarda, çiçekçilerin sepetlerinde.

Mis kokulu bu çiçekler baharın müjdeleyicisi benim için. Annemden gelme bir gelenek bu bendeki mimoza sevgisi. Bahar dendi mi mutlaka gözüm ağaçlarda olur. Gerçi istanbul sokaklarında, caddelerinde çok zordur rastlamak ama en azından çiçekçilerin sepetlerinde karşılar bizi o güzelim mimozalar. Her bahar mutlaka alır evime, işyerimde odama koyarım, canlısı ayrı güzel kokar, kurusu ayrı güzelliktedir bu doğa harikası çiçeklerin. Hepinize kucak dolusu çiçekler ve sımsıcak mutlu günler dilerim....

yeni bir yıl, yeni bir yaşam....

2006-01-05T16:37:00.000+02:00

Merhabalar...

2006 nın ilk günleri geçiveriyor alabildiğince hızlı bir şekilde. bu yıl bambaşka geçecek benim için. niye mi: :)) Çünkü yeniliklerle, ilklerle dolu başladım yeni yıla... yahu bu kaçkarlar insanın hayatında ne denli bağımlılık yaratıyormuş inanılır gibi değil. Kaçkar ekibinin bir çok üyesi, hayatında önemli değişiklikler yaptı kimi iş değiştirdi kimi işi de aşarak ülke değiştirdi, kimi ise bizim gibi ev değiştirmekle kaldı :))

Anlayacağınız, herkes yılbaşında makul kutlamalar yapma hazırlığında geçirirken günlerini, biz kaçkarlarda içimize işleyen trans gerçekleştirme isteğini aşamadık ve yılbaşında kıtalar arası göç gerçekleştirmeye karar verdik. 1 Ocak 2006 sabahı yeni evimizde yeni yaşamımıza merhaba dedik. 2006 yılı bana ve aileme olduğu kadar tüm insanlığa mutluluk, sağlık ve huzur getirir inşallah.

31 Aralık 2005 günü (yılbaşını kutlayacak kadar makul bir zaman ayırdık tabii ki) bütün gün eşya topladık. ve sadece 8 ay önce taşındığımız Anadolu yakasından, Türkiye'nin kendi için çizdiği rotayı takip ederek batıya, Avrupa'ya doğru göç hazırlığına girştik. Merak etmeyin henüz ülke sınırını geçmedik, şimdilik Beylükdüzü mevkiinde duraklıyoruz.

Tabi 5 yılda 4. kez taşınırsan uzmanlaşıyorsun bir nebze. Merak edenlere bu işin ince noktalarını aşağıda açıklıyorum :). Aşağıdakileri malı kıymetli olanlar ve evden eve nakliyeciler ile eşyasını taşımak istemeyenler okusun lütfen :

Yılbaşından 2 gün önce başladık. Bu iş için 2 akşam ve bir tam gün fazlası ile yeter. 2 akşam sistemli bir şekilde mutfak başta olmak üzere tüm kırılacak eşyaları sararak kutulara yerleştiriyorsunuz. önceden ısıtılmış fırını 80 dereceye getiriyorsunuz pardonnnn. kutuların üzerine mutlaka ve mutlaka içinde ne olduğunu ve hangi odaya ait olduğunu not edin. sonradan çok işinize yarayacak. bir yandan da dolapların içinde örtü vs.leriniz var ise onları ve kirli sepetindeki kirlileri makinanızda yıkıyorsunuz ve toplanan eşyaların tozlarından etkilenmeyecek bir odada kurutuyorsunuz.

Yapı malzemeleri satan bir mağazadan şrink ambalaj alıyorsunuz 3-4 top fazlası ile yeter. Sonra, sökülebilen mobilyaları itina ile eşinize söktürüyorsunuz. mobilya parçalarını eşiniz söktüğü için yine yeni evinizde ona monte ettiriyorsunuz. ( demonte eden monte de edebilir kuralından hareketle) sökülen parçaları şrinki gerdirerek iyice sarıyorsunuz bunu eşinizle işbirliği içinde yapmanız şart. (paylaşmak ne güzel bir duygu )

son gün buzdolabını boşaltıp (silip temizleyin de mutlaka) ve diğer beyaz siyah eşyaları şrinkliyorsunuz ( bu arada şrink çok keyifli bir şey ben süpper eğleniyorum şrinklerken :) )

ha bu arada yeni eve birini bulup son gün evi temizletmeyi unutmayın.

Ve büyük gün...

yatağınızı bugün söküp şrinkleyin malum son gece yatmak için ona ihtiyacınız vardı.

sabah nakliyecileri beklerken bir yandan da o yıkayıp da kuruttuğunuz örtüleri vs leri paketliyorsunuz. Eşyalar taşınırken eşiniz nakliyecilerin tepesinde, onca korunaklı paketlenmiş olmalarına rağmen eşyaları çizmemeleri için adamları sürekli uyarıyor ve sinir ediyor :))

siz de evde odalar boşaldıkça, önceden hazırladığınız bir kaç temizlik malzemesi ile şööle bir toz toprakları alıveriyorsunuz ( malum ne demişler aslan yattığı yerden belli olur.)

Eşyalar toplantı. Şimdi son kez boş eve bakıp tatlı acı anılara veda zamanı...

Yeni bir başlangıç...

Yeni evinize hoş geldiniz. bir kaç saat önce kutuladığınız ve şrinklediğiniz eşyalar teker teker gelmeye başladı. gelen her kutuyu üzerindeki etiketi sayesinde ilgili odaya yönlendiriyorsunuz.

tüm eşyalar odalarına sağ salim ulaştıktan sonra asıl keyifli bölüm başlıyor. çünkü yeni ev demek yeni bir düzen demektir. burada yaratıcılığınızı göstermenin zamanı geldi. yormadan sıkılmadan eğlenerek yerleştirin eşyaları. çünkü bir sonraki taşınmaya kadarki yaşamınızı bu yeni düzenle geçireceksiniz. kendinizi yorar ve sıkarsanız o eşyaları her gördüğünüzde mutsuzluk hissedersiniz. Relax, no panic. don't worry be happy....

Herkese mutlu yıllar, iyi bayramlar, taşınmayı düşünenlere keyifli taşınmalar diliyorum.

not: bu boya kokusu da çıkmadı gitti evden. Bunun çözümünü bilenlerden yardım istiyorum....

geçmiş meğer yanıbaşımızdaymış....

2005-12-23T15:29:00.000+02:00

Yıllar yıllar önceydi, okuldan yeni mezun olmuş acemice ideallerimin peşinden koşuyordum. Tek hayalim Yeminli Mali Müşvair olup bu ülkede vergi kaçıranların korkulu rüyası olmaktı. ha ha ha. aylar geçince görmüştüm hayatın o kadar da basit olmadığını :). O dönemde bir Yeminli Mali Müşavirlik Bürosunda staj yapmaya başladım, çok uzun süre dayanamadım mevzuat ezberlemeye ve 7 ayda pes ettim. Ama çok hoş anılar paylaştığım çok iyi arkadaşlar edindim neticede. Sonrasında hayat herkesi olduğu gibi beni de sürükledi bambaşka yerlere... yıllar sonra bir yaz günü Beşiktaş - Üsküdar vapurunda boğazın mavi sularına dalmışken karşımda birden bire beliren bir çift sırıtan göz, beni yıllar öncesine o Yeminli Mali Müşavirlik Bürosuna götürdü. meğer ne yakınmışız uzak sandıklarımla....

geçmişi anılarla hatırlamak ve yaşamak anıları bugün de. Bir çift göz ve telefonuma gelen bir çağrı bana bunları yaşattı bugün. yaşatanlara teşekkürlerimle...

Gecenin geçici zaferi

2005-12-14T13:15:00.000+02:00

Bu sabah uyandığımda bir an sabahın henüz uyanmadığını farkettim. Evet bir sene aradan sonra yine bu sabah fark ettim birden, geceler yine hakimdi günümüze. Uyandığımda gün ışımamış, gece hala gizemi ile örtüyordu çevreyi. Hiç yataktan kalkasım gelmedi, keşke saat çalmasaydı keşke saat 06:30 olmasaydı... daha güne hazır hissetmeden kendimi gece bastırıverecekti gene hemen... Malum, kısa günler uzun geceler mevsimindeydik artık.

Hepimizin yakın takipçisi olduğu "havayı koklayan adam" halbuki kaç günlerdir kış geldi geliyor diye uyarıyordu. O her ne kadar soğuk havayı kastediyor olsa da soğuk günler, aynı zamanda uzun ve karanlık gecelerin habercisiydi de.

Yukarıdaki satırlarıma bir göz atınca, birden romantik geldi gözüme uzun ve karanlık geceler; Dışarıda soğuk var yanınızda sevgiliniz, ( kocam hala benim sevgilim aynı zamanda)(evlilik aşkı öldürüyor diyenlere duyurulur) elinizde bir kupa sıcak kahve ve tabii ki bir dilim çikolatalı pasta :)) hmmmm. pencerede can-ı güzel bir İstanbul manzarası, gecenin karanlığında yeryüzünde ışıl ışıl yıldızlar, güzel anıların paylaşıldığı cilveli bir akşam.....

..... bu büyülü an tanıdık bir ses "acı fren sesi"ile bozulur. Yağan yağmur her zamanki gibi İstanbul trafiğini kabusa döndürmüştür, işinden çıkan yorgun insanlar evlerine gitmenin derdi ile koştururken dikkatsiz bir sürücü yerdeki çıukurlardan, ve su birikintilerinden kaçmak istemiş ama yaptığı kaza ile zaten kaos olan trafiğin, iyice kitlenmesine sebep olmuştur.

İşte soğuk, uzun ve karanlık geceler yani "kış ayı" İstanbul'da yağmur, çamur, trafik, kaos.....demektir. Neyseki az kaldı bahara, şunun şurasında 1 hafta sonra günler uzamaya başlayacak, gecenin zaferi yerini gündüzün hakimiyetine bırakacak.

Derim ki, siz siz olun :)) yazın habercisi olan uzun günlerin gelmesi ile, İstanubul'da kabus biter demeyin, sıcak, yapış yapış, nemli ve sivri sineklerin cirit attığı geceleri hatırlamak için de acele etmeyin ..:)))))

Ülkem elden gidiyor

2005-12-12T13:00:00.000+02:00

Yahu anlamıyorum bir kredi modasıdır gidiyor. Önüne gelen banka, yoldan geçen herkese kredi dağıtıyor. Bizim vatandaş da sanki bedava para dağıtılıyormuş gibi ihtiyacı olsun olmasın kredi alıp harcıyor. Eyyy millet etiniz ne budunuz ne, bütçeniz açık verirken bu ne çılgınlıktır.

Aslında bunun yeri burası değil biliyorum. Burası benim dünyamın ve benim anılarımın penceresi, ama kayıtsız kalamadım işte. Herkes konut, otomobil kredisine saldırdı. Mevcut krediler yetmedi bankalara, abudik gubidik krediler ürettiler vatandaşa vermek üzere. Peki sorarım sizlere, iyi güzel alıyorsunuz da ödeyebilecek misiniz ? 5 yıl 10 yıl 20 yıl vade ile borçlandınız, öyle bir borçlandınız ki hemde neredeyse gelirinizin tamamı kadar taksit öder oldunuz. Ha tabi bu arada enflasyon da düştü yani bu demektir ki yıl başında zam da yok varsa da işte %3-5 en fazla. Yani maaş artmayacak Eeee 5 yıl 10 yıl 20 yıl başka hiç bir gideriniz olmadan mevcut kredi borçlarını mı ödeyeceksiniz ???

Daha dün kredi kartı ile tanışan, ne olduğunu bilmeden limiti kadar harcayıp sonra asgari ödeme tutarını görüp oh ne güzel o kadar harcadım sadece %10 unu ödeyeceğim yuppiii diyip sevinen sonra da icra memurları kapımıza dayanınca bunalıma giren ve intihar eden yuvasını dağıtan bizler, bundan neden ders almadık ve aynı hatayı tekrarlıyoruz. Gökten mi iniyor bu krediler, hediye çeki mi bunlar?.....

Adım Ülkem ve sesleniyorum ülkeme, Eyy ülkem, ülkem elden gidiyor çaresine baksana...

Eğitime verilen desteğin böylesi sadece Karadeniz'de.

2005-11-28T22:28:00.000+02:00

Ardeşen'deyiz, sahilde yürüyoruz. Güneş batmak üzere, sahilde tek tük aileler yürüyüş yapıyor. Buralarda da Türkiye'nin her yerinde olduğu gibi herkesin belinde bir cep telefonu var. Aile'nin reisi baba, çalan telefona cevap veriyor. şimdi sıkı durun: Telefon çalıyor, Baba telefonu cevaplıyor "Alo dedum". var mı böyle bir şey yaa. Ben telefona ya "efendim" ya da "alo" dendiğini bilirim. ama "Alo dedum" şeklinde bir karşılamayı hiç duymamıştım. :)))) Süüpperrrrr.

Karadeniz kadar renkli bir bölge var mı dünyada? "Ardeşen Yüksek Okul Fakülte Yapma ve Yaşatma Derneği" evet arkadaşlar doğru gördünüz ve okudunuz :)) daha ne diyeyim. Eğitime verilen önemi daha güzel açıklayan başka bir resim olabilir mi ? Bu resmi bizlere kazandıran sevgili Canan'a kucak dolusu sevgiler ve Almanya'ya selamlar....

Kadının Fer'i Erkeği Yendi.

2005-11-27T23:37:00.000+02:00

İyiki bir Kaçkarlara gittin demeyin, insan Karadenize gider de malzemesiz döner mi, oradaki her bir günümüz kendi başına birer fıkraydı. anlat anlat bitmiyor ki :)

bu geziye ilk karar verdiğimizde Kocamla iddiaya girmiştik. O bana, sen hayatta tırmanamazsın, yarı yolda eve döneceğim diye tutturursun demişti, ben de "görürüz öleceğimi bilsem zirveye çıkacağım" demiştim.
Sonuç ne mi oldu :)) Kocam çadırında hasta yatarken ben zirve yaptım :)) Ha ayaklarım patladığı için dönüşte yokuş aşağı geri geri gidip dağcılık tarihinde bir ilke imza attım ve turistlere malzeme oldum o başka.

Kocam zirveye çıkamadı,ama hakkını yemeyeyim. Naletlemeyi(trans) başarı ile tamamladı. işte trans sonrasında medeniyete kavuşma anı :)) Kuzinenin etrafında bizim cesur Türk ekibini ve su, çamur ve bilimum doğa artığı ile belenmiş çoraplarımızı görüyorsunuz. Burası Ayder Yaylasının belki de en güzel pansiyonuydu yediğimiz Karadeniz yemekleri o kadar güzeldi ki belli ki sevgi ve Karadenizin misafirperverliği ile yapılmıştı. (kamp alanında Erol Dayının yemekleri bir başkaydı tabii)

*Fer = Arapça kökenli bir kelimedir güç, kuvvet anlamına gelir ( Kaynak: TDK)

İşte bizim müthiş Türk ekibi:

Ayaktakiler:Ayhan,Canan,Ben, Avni'm,Mehmet,

Oturanlar: Evren ve rehberlerimiz kırmızı şortlu Göksu :)) ) ve Çile Bezi Muhammed.

Fırtına Vadisi - Oralarda Yeşil bir başkadır

2005-11-25T00:49:00.000+02:00

Yazın ortasında Kaçkarlar

2005-11-25T00:17:00.000+02:00

bir lokma ekmeğe muhtaç olduk (Karadeniz gölü)

2005-11-25T00:10:00.000+02:00

Kaçkarların güneyinden kuzeyine geçiş için transı gerçekleştirirken, yani Naletleme geçişi sırasında sis, yağmur, soğuk ve saatlerce yürümenin yarattığı yorgunluk bizi bu hale getirdi. Issız bucaksız bir yerlerde çantamızdaki bir lokma ekmekten başka hiç birşeyimiz yoktu...

Kaçkarlar bir başkadır

2005-11-23T15:59:00.000+02:00

Burnumdan ve damarımdan da anlaşılacağı üzere karadenizliyiz. Damar derken de laz damarımdan bahsediyorum. Malumlarınız lazların damarı tuttu mu tutar :)
Bu yaz doğduğum memleketime, Karadeniz'e gittik. Buklamania ekibi ile mükemmel bir trans gerçekleştirdik. Kaçkar dağlarının güneyinden girdik taaaa 3937 metre yüksekliğe zirveye ulaşarak dağı bir kez daha feth ettik. Tabii kolay olmadı. Ağlaya zırlaya, ayakları patlata patlata çıktık oralara. Şimdi diyeceksiniz ki zirveye ulaştığınızda şööle gururla bakıp işte bu diye haykırdınız mı dağlara ? Yanılıyorsunuz yaşları 25- 75 arasında değişen Türk- İtalyan-İspanyol'dan oluşan yaklaşık 30 kişi zirveye ulaştığımızda ( ben en son ulaşabildim) etrafa bakmak yerine olduğumuz yere çömeldik ve güneşin altında soğuk rüzgara karşı uyuduk. Evet doğru okudunuz. Hepimiz diyerek abartmayayım ama çoğumuz yorgunluktan uyuduk. Çıkınlarımızı bile açlıktan ölmemize rağmen yorgun olduğumuz için yiyemedik. Bu çıkışın bir de inişi olacağı kabusu ile zirve defterine bir şeyleri karaladık.

Tabi Kaçkarların zirvesini fethetmek yetmezdi. Bir de Kaçlarların güneyinden kuzeyine yani kutsal Rize topraklarına ulaşmak gerekiyordu. İşte bunu da, Türk kafilesi başardı. Nalet okuya okuya da olsa, Naletleme geçişini, sis, yağmur, soğuk demeden geçtik ve transı gerçekleştirdik. Bizi bu yolculuğumuzda yayladan kovulan "it"imiz de yalnız bırakmadı bizimle taaa Rize'ye kadar geldi. sonra nasıl geri döndü bilmiyoruz. :)

Kaçkar gezisine ilişkin resimlerimizi en kısa zamanda sizlerle paylaşacağım.

Hayatınızda bir kere olsun Karadeniz'e gidip kaçkarlardan trans yapmalısınız. Şiddetle tavsiye edilir. Tüm zorluklarına rağmen mükemmel bir deneyimdi.
sevgiler...

Kuzuşiş'i merak edenler, cevabını burada bulabilirler

2005-11-23T13:51:00.000+02:00

Bugün çenem düştü :)

2005-11-23T13:03:00.000+02:00

sabahtan beri messengerde herkese takılıyorum. Artık "kızım senin işin yokmu demeye başladılar"
Aslında çok işim var. beni bekleyen bir sürü yazı var yazmam gereken. ama işte çenem düşüverdi bugün. Havada yağmur, hüzün var ama ben garip bir şekilde mutluyum.

Unutmayin siz olmasaniz da dünya dönecek o halde o döngü içinde kalmaya gayret edin ki bu döngnün bir parçası olun çünkü mutluluk da buralarda biryerlerde....

Herkese mutlu günler....

Bu yaz zorlu bir parkurdu ama başardık galiba...

2005-11-23T11:43:00.000+02:00

30 yaşı dolduralı 4 gün olmuş bile...

Günler ne acımasız geçiyor, yaz geldi ne güzel derken Kasım ayı da bitmiş neredeyse. bu yaz benim için zorlu bir yazdı. Sınandım ama sınavı geçtim galiba :) zaman gösterecek gerçi herşeyi ama başardım gibi.
Neyi mi ? boşveeerr bana kalsın. Hayatta herkesin kendine saklamak istediği acı ama büyümek için kaçınılmaz olarak yaşaması gereken anlar vardır. Bu da böyle bir andı işte.

2005-11-23T11:38:00.000+02:00

Ulkem Genc Yaman